حال و هوای هر روز

«فرويد» از سال ۱۸۸۲ به مدت ۴ سال در بيمارستان بزرگ شهر مشغول به كار شد و در راه درمان بيمارانش از هيچ كارى فرو نگذاشت و حتى در يكى از اين موارد براى درك مشكلات و عوارض بيمارش، «كوكائين» مصرف كرد. چندى بعد به پاريس رفت و در يكى از بيمارستان هاى شهر با استفاده از روش هيپنوتيزم به درمان بيماران روانى اش كه اكثراً از زنان بودند، پرداخت. «فرويد» پس از ۲ سال به «وين» بازگشت و با «مارتا بونايز» ازدواج كرد كه از او صاحب ۶ فرزند شد. او در همان سال براى درمان بيماران روانى اش مركزى مستقل برپا كرد كه تا آخر عمرش برپا بود. «فرويد» در سال ۱۸۹۶ به كليد طلايى روش  درمانى خود دست يافت و آن را «روانكاوى» (psychoanalysis) ناميد كه در آن روش «تداعى آزاد» را جايگزين «هيپنوتيزم» كرد. او در سال ۱۹۰۰ اولين اثر جامع خود با عنوان «تعبير رويا» را به چاپ رسانيد كه سرآغاز جنبش روانكاوى به شمار مى آيد. «فرويد» دو سال بعد به منصب استادى دانشگاه دست يافت و در سال ۱۹۰۵ اثر ديگرى با عنوان «مقالاتى در باب تئورى تمايلات جنسى» پديد آورد.
او سپس به انتشار «آينده توهم» و «تمدن و ملال هايش» اقدام كرد كه تك تك آنها از آثار بزرگ و مرجع عالم روانكاوى به شمار مى آيند. با اين حال هيچ يك از آنها نتوانستند جايزه نوبل را براى او به ارمغان بياورند و تنها يك بار آن هم به پشتيبانى بزرگانى چون «برتراند راسل» او را «نامزد» دريافت جايزه نوبل كردند. با به قدرت رسيدن «هيتلر» در آلمان، مطالعات روانكاوانه در آلمان به پايان رسيد و جملگى آثار «فرويد» در برلين به آتش كشيده شد و در اتحاد جماهير شوروى او را به واسطه عقايدش محكوم كردند. در همان روزها بود كه «فرويد» و «اين اشتاين» مشتركاً به نگارش « جنگ چرا؟» اهتمام ورزيدند.
جنگ جهانى  هم آغاز شد و تنها سه هفته از آن گذشته بود كه فرويد در بستر بيمارى از پزشك خود درخواست اتانازى كرد و با تزريق دوز بالاى مورفين چشم از جهان فروبست.

منبع:روزنامه شرق