پروفسور آرتور ايپهام پوپ(1881-1969)، ايران‌شناس آمريكايي و نويسنده‌ی كتاب شاهكارها‌ی هنر ايران، در يادداشتي پيش از مرگش(به سال 1348) عامل اصلي عشق خود به ايران را گنبد شمالي مسجد جامع اصفهان معرفی كرده و به شیوه‌ی زیبا و دلكشی به مقایسه‌ی این گنبد با دیگر گنبدهای پرآوازه‌ی جهان پرداخته‌اند.

گنبد شمالی مسجد جامع اصفهان به راستی از روی كمال مهندسی آن هم در آن زمان ساخته شد كه در زمینه‌ی احداث ساختمان‌ها در هیچ جای دنیا تحولات چشمگیری وجود نداشت. مدت‌ها بعد كه گنبد كلیسای سن‌پیر در واتیكان برپا شد مجبور شدند این گنبد را با 8 حلقه زنجیر احاطه نمایند تا این كه از سوانح طبیعی در امان بماند و یا گنبد كلیسای سن‌پل لندن را با چند چوب كلفت و بلند محافظت كردند. ولی گنبد مسجد جامع اصفهان با وجودی كه مسجد جامع در یك منطقه‌ی زمین‌لرزه خیز بنا شده است، نیاز به هیچ نوع تكیه‌گاهی ندارد و به اندازه‌ای با دقت و با رعایت همه‌ی جوانب كار ساخته شده است كه انسان با دیدن آن به‌راستی دچار احساسات می‌شود. برای این‌كه در آن زمان وسیله‌ای برای ساختن چنین گبندی وجود نداشت و عرضه‌ی چنین هنری ناممكن بود. ولی ایرانی‌ها توانستند گنبد مسجد جامع را در كمال هنرمندی و استادی بدون این‌كه نیاز به حلقه‌های زنجیر و یا چوب‌های كلفت و بلند داشته باشند برپا نمایند.

  من آن روز وقتی به تماشای مسجد جامع اصفهان رفتم و زیر این گنبد قرار گرفتم متوجه شدم كه همه‌ی وجودم در تسخیر گنبد و مسجد است چون زیر این گنبد به خوبی می‌توان به شاهكار فناناپذیر و نوآورانه‌ی ایرانی‌ها پی برد و به عظمت مسجد و گنبد آن اعتقاد پیدا كرد. من از آن به بعد بارها به مسجد جامع اصفهان رفتم و با تماشای گنبد این مسجد زبان به تحسین گشودم و عشق و علاقه‌ی خود را به اصفهان روزافزون دیدم و به همین جهت می‌خواهم پس از این كه دیده برهم نهادم، پیكرم را در این خاك مقدس مدفون نمایند تا همچنان عشق من به اصفهان زنده باشد. چون طاقت تحمل دوری از اصفهان را ندارم و به‌راستی خود را عاشق اصفهان و به ویژه گنبد شمالی مسجد جامع این شهر می‌دانم.