هر زمان که از جور ِ روزگارو رسوایی ِ میان ِ مردمان
 
در گوشه ی تنهایی بر بینوایی ِ خود اشک می ریزم،
 
و گوش ِ ناشنوای آسمان را با فریادهای بی حاصل ِ خویش می آزارم،
 
و بر خود می نگرم و بر بخت ِ بد ِ خویش نفرین می فرستم،
 
و آرزو می کنم که ای کاش چون آن دیگری بودم،
که دلش از من امیدوارترو قامتش موزون تر
و دوستانش بیشتر است.
 
و ای کاش هنر ِ این یک و شکوه و شوکت ِ آن دیگری از آن ِ من بود،
 
و در این اوصاف چنان خود را محروم می بینم
 
که حتی از آنچه بیشترین نصیب را برده ام
 
کمترین خرسندی احساس نمی کنم.
 
اما در همین حال که خود را چنین خوار و حقیر می بینم
 
از بخت ِ نیک، حالی به یاد ِ تو می افتم،
 
و آنگاه روح ِ من
 
همچون چکاوک ِ سحر خیز
بامدادان از خاک ِ تیره اوج گرفته
 
و بر دروازه ی بهشت سرود می خواند
 
و با یاد ِ عشق ِ توچنان دولتی به من دست می دهد
 
که شأن ِ سلطانی به چشمم خوار می آید
 
و از سودای مقام ِ خود با پادشاهان، عار دارم.